 برای دزدین تواز قبیلهیی که دوستش نداشتی اسبی میخواستم رهوار و سپید تا با عشق بسوی تو بتازم؛ حالا با قایقی شکسته در مسیر دریاها آرام آرام از حسرتت میگریزم. پ ن: برای خواندن ادامهی این یادداشت نیاز به کلمهی عبوریست که جز اسم درخشان یار چیزی نیست. ادامه مطلب
چون رها کردن سنگپارهیی به آب
یا نجوای نجیب نجاتی بر حریر اقیانوس - در جزیرهیی متروک - نه به چشم خواهد آمد از آنجا نه به گوش شنفته خواهد بود... پ ن: کاش اینجا «تو»یی به کارم بود.
"هر دختری باید شعری داشته باشه که برای اون نوشته شده باشه"
هر دختری باید یه روز صبح تصمیمشو بگیره و عصر، سرِ ساعت پنج بره خونه شاعر و وقتی شاعر کنار پنجره روبهروی صندلی نشسته شروع کنه به رقصیدن و راه رفتن؛ وگاهی دستشو توی موهاش بکشه بی اینکه توی چشمای شاعر نگاه کنه یا حرفی بزنه؛ رقصش که تموم شد؛ بایست بره و درو پشت سرش ببنده. اونوقت شاعر یه تیکه کاغذ بر میداره و شروع میکنه: تموم کلمههایی که شبیه دخترهسترو بر میداره و آروم روی کاغذ میکشه گاهی به جای خالی اون به بوی پاهاش توی پرزهای فرش خیره میشه و کلمههارو روی کاغذ ميکشه تموم که شد بالای کاغذ اسم دخترو مینویسه و دور تا دور شعر یه مستطیل کج و معوج میکشه و کاغذو چهار تا میکنه و اونوقت این میشه شعرِ اون دختر؛ دختری که حالا از شوهر قصابش یه بچه تو شکمش داره و کاملا از زندهگیش راضیه. پ ن: " باید برای هر دختری شعری نوشته شود، حتا اگر مجبور باشی/ این دنیای لعنتی را/وارونه کنی! (ریچارد براتیگان) برچسبها: سخن
قطار لحظهها از ایستگاه امروز
-نیز- گذشت؛ و کابینِ من خالی از تو بود پ ن: تنها کنار سوزنبان زلفی به باد داده بود، کسی و دستی در حسرت تکاندن برچسبها: سخن
نامه را صبح ندیدم اما
عصر وقتی که نگاهم به خراش سینهی زخمیی دیوار افتاد نامه را فهمیدم...  چای پر میشد از افکار اتاق قند از خاطرِ فنجان میرفت؛ و من آنجا بودم، کنج اتاق نامهات در دستم... نامه را بوییدم عطر که بود؟ عطر پُر وسوسهی دست کدام...؟ چه کسی تمبر به این نامه بچسباند و تمام.؟ نامه سربسته و من دلبسته چای را مینوشم در دلم رود روانست و هنوز دخترانِ قومِ بیحوصلهگی رخت در جوی تنم میشویند نامه را بسته نگه خواهم داشت باید این راز بماند تا صبح؛ باید این راز بماند تا شب؛ باید این هول و هراس که مبادا نامه خبر شومی از آغاز جدا بودنهاست در دلم بازنشیند از شک؛ باید این حسرت تلخ ابدی باشد و سرد ورنه این کاغذ پوک گر بخواهد از تو هیچ ردی و نشانی ندهد نامه که نیست اصلا او نام ندارد به یقین
دوشِ حمام سَرَم گریه
که دیشب تو چرا؟ چشم در چشمِ تَرِ یار نمیخندیدی؟ من دست کشیدم به سرم: کز دل یار لیز تر در کفِ من چون کفِ صابون دیدی؟
باید کمی فرانسه بخوانم
تا دیر نشده، باید از خدا با پدربزرگ بگویم و از انتظار بیسرانجامی که پیکرش را خواهد پوساند تا دیر نشده باید یک مشت اسپند را دور منقل بگردانم و طوری که مادربزرگ نفهمد مواظب باشم که دود از میان چشمهایم اشک نریزاند و خیال کند کسی که چشم زدهام کسی را باید فرانسه بخوانم و تا دیر نشده به پدربزرگ بفهمانم که کج و راستی قامتش خوشی بهشت را تنها تا آستانهی گور همراهیش میکند باید آرام ورد بخوانم لبهایم را تکان بدهم و روی خاک تازه زیر و رو شده انگشت بکوبم تا دیر نشده باید فرانسه بخوانم
|
|||||||||||||||||||||
|
|
Powered By
blogfa.com
/ Designed By
Milad Rezaei
Khaliq
تمامی حقوق یادداشتها برای مؤلف آن "میلاد
رضایی خلیق" محفوظ است.
